Kenniscentrum voor fietsbeleid

‘Investeer niet in fietsinfrastructuur als de vraag er niet is’

2017

Kijk uit met investeringen in fietsinfrastructuur, wanneer de lokale bevolking er niet om gevraagd heeft. Want het effect op het fietsgebruik wordt meestal overschat. Dat stelt prof. Dr.ir. Caspar Chorus, hoogleraar ‘Choice behavior modeling’ aan de TU Delft.

In onderzoek naar de determinanten van gebruik van de fiets, wordt meestal onderscheid gemaakt tussen zogenaamde ‘harde’ en ‘zachte’ factoren. Harde factoren betreffen voornamelijk ruimtegebruik, zoals de aanwezigheid van goede fietsinfrastructuur; zachte factoren betreffen veelal attitudes. Vraag die veel beleidsmensen zich stellen, is welke harde en zachte factoren ervoor zorgen dat mensen geneigd zijn de fiets te gebruiken.

Volgens Chorus laat onderzoek aan de TU Delft en andere universiteiten zien dat de meeste studies het verband tussen deze variabelen op fietsgebruik aanzienlijk overschatten.

Dat heeft ermee te maken dat via de gebruikelijke wijze van onderzoek waarbij een persoon één keer wordt ondervraagd, men meestal een sterke verband vindt tussen de attitude richting fietsen en het gebruik van de fiets. Maar daarmee is nog niet aangetoond dat iemand die een positievere attitude krijgt richting fietsen, meer gaat fietsen.

Onderzoek van de TU Delft met behulp van het LISS-panel (dat is gebruikt bij verkiezingsonderzoek met een dwarsdoorsnede van de bevolking) laat zien dat eerder het omgekeerde waar is. Het effect van fietsgebruik op attitude richting de fiets is bijna twee keer groter dan het omgekeerde effect.

Ook infrastructuur is in veel mindere mate een voorspeller van fietsgebruik dan men denkt, aldus Chorus. Daar is geen onderzoek naar gedaan door de TU, maar Chorus illustreert dat aan de hand van een gedachte-experiment.

In democratische landen worden deze politici gekozen op basis van – onder andere –hun beloften aan kiezers, en hun track record. Met andere woorden, wanneer inwoners van een stad graag fietsen, en niet tevreden zijn over de beschikbare fietsinfrastructuur, zullen zij geneigd zijn – bijvoorbeeld bij gemeenteraadsverkiezingen – te stemmen op een partij of persoon die belooft dat er meer en/of betere fietsinfrastructuur komt. Conclusie: achter een verbetering of uitbreiding van fietsinfrastructuur door een overheid ligt een wens (om te fietsen) van de bevolking ten grondslag. Het gevolg van dit politieke proces, is dat fietsinfrastructuur het best is, daar waar mensen graag fietsen en dus behoefte hebben aan deze infrastructuur. Ook hier geldt dus dat de omgekeerde causaliteit – van de wens om te fietsen naar fietsinfrastructuur – waarschijnlijk sterker is dan de vaak veronderstelde causaliteit – van fietsinfrastructuur naar fietsgebruik.

Conclusie voor beleidsmakers en professionals: wees uiterst voorzichtig bij de interpretatie van resultaten van onderzoek. ‘En kijk uit met investeringen in fietsinfrastructuur, wanneer de lokale bevolking er niet om gevraagd heeft.’

 

M. Fredericks
16-09-2017 @ 22:29

Moeilijk verhaal dat me de nodig tijd koste om te begrijpen maar wat het volgens mij betekend is dat het moeilijk om jezelf te overtuigen om te beginnen met fietsen, maar als je het eenmaal een tijd fietst gaat dat een stuk makkelijk, of in het Engels:

People don’t start biking because they like bicycles. They start to like bicycles because they bike.

Van http://peopleforbikes.org/blog/want-people-to-bike-skip-the-sweet-talk-and-build/

Hoe je in vredesnaam kan de factor twee kan bepalen in "Het effect van fietsgebruik op attitude richting de fiets is bijna twee keer groter dan het omgekeerde effect." is me onduidelijk.

Wat het naar mijn idee betekend is dat vooral kinderen aangemoedigd moeten worden om te fietsen. Voor hen zijn de alternatieve manieren van vervoer nog niet beschikbaar dus dat is een goede motivator. Met die fietservaring komt tegelijk een stukje waardering voor het fietsen.

Vooral in de steden zijn er groepen kinderen die niet of nauwelijks fiesten, vaak van allochtone afkomst, zou goed zijn daar iets mee te doen.

M. Fredericks
16-09-2017 @ 23:21

Als ik http://peopleforbikes.org/blog/want-people-to-bike-skip-the-sweet-talk-and-build/

verder lees, een stuk dat de Amerikaanse fietsersbond schreef naar aanleiding van deze presentatie dan kom ik tegen:

In other words, skip the videos and brochures and focus on events and road designs that actually get people on bikes.

Dat lijkt mij niet dezelfde kant op te wijzen als:

Kijk uit met investeringen in fietsinfrastructuur, wanneer de lokale bevolking er niet om gevraagd heeft. Want het effect op het fietsgebruik wordt meestal overschat

Op het stuk op verkeerkunde.nl staat dat hier geen onderzoek naar is gedaan maar een gedachte-experiment moet het risico van endogeniteit overduidelijk maken.

Als ik dat gedachtenexperiment loslaat op de vers aangelegde fietspaden in Tirana dan betekend dat volgens mij dat de meerderheid van de raad heeft ingestemd met die vers aangelegde fietspaden. Voor de meerderheid in de raad heb je de meerderheid van de kiezers nodig en dat lijkt me toch een beetje sterk met 20,000 fietsers in de stad, ongeveer 3% van de bevolking (2014).

Kees van Malssen
04-10-2017 @ 00:01

Er wordt in dit artikel geheel voorbij gegaan aan een andere reden om (goede!!!) fietsinfrastructuur aan te leggen: mensen die al fietsen het fietsen aangenamer maken. Waarom alleen investeren om fietsgebruik te verhogen en niet om de - vaak door versnippering verstoorde - fietsbeleving van al fietsende mensen te verhogen?

Auto infrastructuur wordt vrijwel nooit aangelegd met als doel om meer mensen in de auto te krijgen. Dus waarom zou dit voor fietsers wel op deze manier moeten zijn?

Reactie plaatsen

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen een reactie plaatsen. Vul a.u.b. uw e-mailadres in om uw registratie te controleren

E-mail: