Nationaal fietsbeleid

Het moderne fietsbeleid van de Rijksoverheid startte zo ongeveer met de demonstratieprojecten in o.a. Den Haag. Later volgde het uitputtend geëvalueerde fietsroutenetwerk van Delft. Het waren voorbereidingen tot de intensieve rol van de Rijksoverheid in het fietsbeleid via het Masterplan Fiets van de jaren negentig - zie het evaluatierapport en het eindrapport. Tegenwoordig is er een wat meer afstandelijke, faciliterende rol voor het Rijk. Minder intensief qua zichtbaarheid en sturing; even intensief qua budgetten. Zie Cycling in the Netherlands. Deze minder sturende rol wordt in het algemeen probleemloos aanvaard, ook in de ‘fiets-wereld’. Vanuit de overtuiging dat er op decentraal niveau in het algemeen sprake is van een volwassen fietsbeleid, dat geen sterke sturing vanuit het Rijk meer nodig heeft. Landelijk fietsbeleid vergelijkend, kan men zo op het eerste gezicht de indruk hebben dat er in Nederland weinig meer gebeurt (zie het OECD-overzicht); de waarheid is dat het niet langer een sterke centrale regie kent. Het Rijk staat aan de lat voor die zaken die de decentrale overheden zelf niet kunnen regelen. Kennisontwikkeling en kennisverspreiding in de eerste plaats, waartoe het Fietsberaad is opgezet (evaluatie Fietsberaad). En verder tal van losse onderwerpen die eigenlijk inherent bij de Rijksoverheid horen. Zoals fietsparkeervoorzieningen bij stations, centrale aanpak van fietsdiefstal, eisen aan fietsbergingen in het Bouwbesluit voor nieuwbouwwoningen en interlokale fietsroutes als anti-file maatregel.